هر کاری کردم که تو رو گم کنم از خاطره هام

به در بسته خوردم و باز از تو گم شد لحظه هام

خاطره های بودنت رو چه جوری فراموشش کنم

دلی که تو آتیشش زدی چه جوری خاموشش کنم

جای نگاهتو پر نکرد هیچ کسی با هرچی که بود

انگاری تو خون منی تو گوشت و پوست و تار و پود

دروغ نمی گم بعد تو خیلی رفتن و اومدن

اما توی نگاه من هیچ کدومش تو نشدن

کاش هرگز نمي ديدمت تا امروز غم نديدنت رابخورم

کاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند که امروز آرزوي

ديدن يک لحظه فقط يک لحظه

از لبخندهاي عاشقانه ات را داشته باشم

کاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد

تا امروزچشمان من به ياد آن لحظه بهانه گيرند و اشک بريزند

کاش حرف هاي دلم را بهت نگفته بودم تا امروز با

خود نگويم" آخه او که ميدونست چقدر دوستش دارم

باز هم دلتنگي ، باز هم گريه هاي شبانه ام

يه عاشق غمگين ، در حسرت شبهاي بي ستاره ام

سخت دلتنگم ، سخت بيقرار و بي تابم  ...

كجاست شانه هاي گرم و مهربانت ، تا گريه كنم ؟

كجاست آن لبخندهاي عاشقانه ات تا باز هم ديوانه شوم ؟

چرا ديگر درد دلي براي گفتن با من نداري ؟

چرا اشكهايت را از من پنهان مي كني و حرفي براي گفتن نداري ؟

چرا قلب عاشقم را در انتظار چشمانت مي سوزاني ؟

آنقدر دلتنگ چشمانت هستم كه نمي توانم در هيچ چشم ديگري نگاه كنم ...

آنقدر بيقراره  وجودتم كه هيچ اتفاقي ، دل غمگينم را شاد نمي كند

براي گريستن ، شانه هايت را كم دارم

شانه هايي كه بارها و بارها در خواب و خيال ، تكيه گاه دل عاشقم بود

براي عاشقي ، نگاههاي زيبايت را كم دارم

نگاههايي كه تنها دليل زندگي و عشقم شد

چرا ديگر براي غصه ها ، اشكها و دلتنگي هايم جوابي نداري ؟

شب دراز است و من هنوز هم در انتظار نسيم صبح سپيد مانده ام

اي دل ديوانه ي من ! با غمهايت بساز و با اشكهايت بسوز ، اما دم نزن

اي دل عاشق و بيقرار من ! صبر كن شايد نسيم ، خبري از عشق برايت بياورد

اي دل بساز ! شايد قاصدك خبري از  آن دور ها ، آن جا كه يار است ، آورد

صبر مي كنم و عاشق مي مانم كه خوشبختي از آن عاشقان است

نمیدانی چه کردی با دل من

که این دل بی قراره بی قرار است

نمی دانم چه گفتی با نگاهت

که چشمم این چنین در انتظار است

فقط یک لحظه جانا در برم باش

که با تو چهار فصلم چون بهاره

به وقت دیدن ان روی ماهت

تپش های دل من بی شماره است

برای من فقط یک لحظه زیباست

وان هم لحظه ی زیبای یار است

تقدیم به عشقم فرزاد

عميقترين درد زندگي مردن نيست

 بلکه نداشتن يک همراه واقعي است که در سخت ترين

 شرايط همدم تو باشد!!

چگونه شکایت نکنم از دوری یار

نمانده دگر یک ذره به دل ارامو قرار

چگونه مگر بر درگه تو یارب گنهم

 که اشکهای من بارد شب وروز چون ابر بهار

خدایا مگر سنگ صبورم

 که از شهر واز یارم به دورم

بگو یارب بگو بامن که این جدایی سر میاد

از یار من خبر میاد

کی این جدایی سر میاد

شب میره و سحر میاد

چه پر پر شد گلگزار دلمو روزگار من

 نمیروید غنچه های امید در بهار من

خدایا چه شبها به حال تمنا دعا کردم

زه درد جدایی به درگه تو گریه ها کردم

بگو یارب که این جدایی سر میاد

از یار من خبر میاد

بگین بباره بارون،ِ دلم هواشو کرده

بگین تموم شدم من ، بگین که برنگرده

بهش بگین شکستم ، بهش بگین بُریدم

نه اون به من رسیدُ ، نه من به اون رسیدم

برهنه زیر بارون ، خرابُ درب و داغون

از آدما  فراری ، از عاشقا گریزون

بذار کسی نبینه ، غروره گریه هامو

بذار کسی نفهمه ، غم ِ تو خنده هامو

یه داغ ِ سخته سختم ، یه باغ ِ بی درختم

سفید ِ گیسه عمرم ِ سیاه ِ روزِ بختم

تنم داره میلرزه ، تو این هوای هرزه

گاهی نداشتن دل ، به داشتنش می ارزه

فرزاد با غم دوریت چه کنم؟

                اوني كه ازش دوري ، اما دوسـتـت داره ، مـنـم

 با يه عالم صبوري بازم دوست داره منم

مـنـم اونـي كـه هـمـيـشـه ، اســم تـو رو لـبـاشـه

منم اوني كه بغضي توي غربت صداشه

شب كه مي شه ، چشماي تو مي آد آروم به يادم

 اگـه تـنـهام بـذاري ، بـازم بـا يادت شادم

                               فرزااااااد کجایی

حال كه تنها شده ام مي روي؟ 

                   
واله و شيدا شده ام مي روي؟

حال كه غیر از تو ندارم كسي

                     
وين همه تنها شده ام مي روي؟

حال كه چون پيكر سوزان شمع 

                  
شعله سراپا شده ام مي روي؟

حال كه همراه خراباتيان   

                        
همدم صهبا شده ام مي روي؟

حال كه در وادي عشق و جنون

                  
وامق عذرا شده ام مي روي؟

حال كه در بحر تماشاي تو   

                     
غرق تمنا شده ام مي روي؟

حال كه ناديده خريدار آن

                          
گوهر يكتا شده ام مي روي؟

اين همه رسوا تو مرا خواستي 

                  
حال كه رسوا شده ام ميروي؟

من كه هر لحظه تو را ياد كنم با ياد تو هر دم دل خود شاد كنم

من كه در بازي عشق باخته ام در كنج خرابه خانه اي ساخته ام

در كنج خرابه به تو من فكر كنم با هر نفسم اسم تو را ذكر كنم

با ذكر تو در دل آتش افروخته ام در بازي عشق عاقبت سوخته ام

                    من كه هر دم سوخته ام در غم تو

                        عاقبت جان بدهم در ره تو

 

        

 اي نازنين از عشق تو ديوانه ام ديوانه

 وز ديگران يكبارگي بيگانه ام بيگانه

 اين مردم عاقل نما بگذار و پيش من بيا

 من با همه ديوانگي فرزانه ام فرزانه

 دنبال دانايان مرو يار جهانجويان مشو

 من از حقيقت خوشترم افسانه ام افسانه

 از عطر و لطف و رنگ تو دل مي كند آهنگ تو

 تا جلوه چون كرده ام پروانه ام پروانه

 در داستان هاي كهن جاي تو باشد نزد من

 اي بهتر از گنج و گوهر ويرانه ام ويرانه

 هر لحظه اي بنوازمت و ز جان ، نثاري سازمت

 داني كه من در عاشقي جانانه ام جانانه

 نزديك خويشت خوانده ام ، در انتظارت مانده ام

 ديگر چرا در مي زني؟ در خانه ام در خانه ام

 رفتي از چشمم و دل محو تماشاست هنوز

 عكس روي تو در اين آينه پيداست هنوز

 هركه در سينه دلي داشت به دلداري داد

  دل نفرين شده ماست كه تنهاست هنوز

 در دلم عشق تو چون شمع به خلوتگه راز

 در سرم شور تو چون باده به ميناست هنوز

 گرچه امروز من آينه فرداي من است

  دل ديوانه در انديشه فرداست هنوز

 عشق آمد به دل و شور قيامت برخاست

 زندگي طي شد و اين معركه برپاست هنوز

 لب فروبسته ام از شرم و زبان نگهم

  پيش چشمان سخنگوي تو گوياست هنوز

دوست دارم همچو موجی در دل دریا بمیرم

بشکفم چون لاله ای خوینن و در صحرا بمیرم

اشک غلطان گردم و از دیده محنت بریزم

خنده شمعی شوم در دامن شبها بمیرم

عود باشم در میان مجمر حسرت بسوزم

دانه ای اسپند گردم تا که بی پروا بمیرم

چشمه مهتاب باشم پیکر شب را بشویم

آذرخشی گردم و در گنبد مینا بمیرم

یا بسایم بر ستیغ کوه شهید چون عنقسا

یا چو زیبا مرغکی در گوشه ای تنها بمیرم

رفتی حالا به کی بگم خیلی دلم تنگه برات

می خوام یه بار ببینمت سر بذارم رو شونه هات

دوست داشتم با گلهای سرخ می اومدم به دیدنت

نه این که با رخت سیاه چشمای سرخ ببینمت

گل رو پرپر می کنم سر مزارت

تا ابد بارونیه چشمای یارت

رفتی افسوس گل من تو در دل خاک

از تو یادگاریه چشمای نمناک

پاییز غریب و بی رحم!

اون همه برگ مگه کم بود

گل من رو چرا چیدی؟

گل من دنیای من بود

گلم  رو ازم گرفتی

تک و تنهام زیر بارون

حالا که نیستی کنارم می ذارم سر به بیابون !....

شاید این تقدیر من بود که بی تو بمیرم

از غم غریبی تو لحظه  ای آروم نگیرم

یا شاید خدا دلش خواست چشات ازم بگیره

قطره های اشک چشام توی دریا سر بگیره

سر نوشت من همین بود که چشام تو رو نبینه

به خدا دیوونتم من آخر حرفام همینه

آرزوم بود که ببینم حتی لحظه ای چشاتو

یا که گوش کنم یه لحظه لحن پاک خنده هاتو

آرزوم همیشه این بود که یه روز بیای سراغم

تو بشی یه همدم خوب واسه قلب بی پناهم

به خدا فقط می خواستم که توپیش من بمونی

از تو عاشقای دنیا تو یکی واسم بمونی

                    اي مسافر غريبه چرا قلبم و شكستي

رفتي و تنهام گذاشتي، دل به ناباوري بستي

اي كه بي تو، تك و تنها توي اين غربت سنگي

مي دونم بر نمي گردي، شدي همرنگ دورنگي

همه زندگي من اون نگاه عاشقت بود

چرا فكر كردي به جز من يكي ديگه لايقت بود

رفتي و ازم گرفتي اون نگاه آشنات رو

واسه من گذاشتي التهاب لحظه هات رو

حالا من تنها نشستم با نواي بي نوايي

چه غريبم بي تو اينجا اي غريبه بي وفايي

اي مسافر غريبه چرا قلبم و شكستي

رفتي و تنهام گذاشتي، دل به ناباوري بستي

اي كه بي تو تك و تنها توي اين غربت سنگي

مي دونم بر نمي گردي، شدي همرنگ دورنگي

اومـــــدی صد تا بهار دادی به من

 همه گلهاشـــــــو میارم واسه تو

اومدی بردی منو به خواب عشق 

 همه رویاشـــــــو مـیارم واسه تو

اومـــــــــدی تا دل من تو رو بخواد

من تمناشـــــــــو میارم واسه تو

اومـــــــدی ماه و آوردی واسه من

 همه شبهاشــــو میارم واسه تو

به همين سادگي رفتي بي خدا حافظ عزيزم

سهم تو شد روزهاي تازه سهم من برات كه بميرم

به همين سادگي كم شد عمر گل بوته تو دستم

گله از تو نيست ميدونم خودم اينو ازتو خواستم

به جون ستاره هامون تو عزيزتر از چشامي

هرجا باشي خوب خوش باش تا ابد بغض صدامي

تو رومحض لحظه هامون نشه باورت يه وقتي

كه دوستت ندارم اينو به خدا گفتم به سختي

من اگه دوست نداشتم پاي غمهات نمي موندم

واست اين همه ترانه ازته دل نمي خوندم

اگه گفتم برو خوبم واسه اين بود كه ميديدم

داري آب ميشي مي ميري اينو از همه شنيدم

دارم از دوريت ميميرم تا كنار من نسوزي

ازدلم نميري عمرم نفسامي كه هنوز

تورومحض خيره هامون كه نفس نفس خداشد

از همون لحظه كه رفتي روحم از تنم جدا شد

تو كه تنها نمي موني منه تنها رودعا كن

خاطراتمو نگه دار اما دستامو رها كن

دست تواول عشقه بسپارش به آخرين كس

كسي كه پشت يه ديوار واسه چشمات گريه مي كرد